انگار همه چیز داره خوب پیش میره ، غیر از یه چیز
داشتم به این نتیجه می رسیدم که میتونم سال رو بدون عصبانیت تموم کنم، ولی " اون " نذاشت. تا حد مرگ عصبانیم کرد...
نمونه های زیادی از نامردی ، بی وجدانی و امثال اینا دیده بودم ولی اینبار ...... از این بدتر واقعا نمیشد.
تا اونجا تقریبا یک ساعت راه بود، تو راه داشت به این فکر میکرد که چقدر امشب خوشگل شده.... تقریبا رسیده بود جلوی در که موبایلش زنگ زد و .....
هنگ کرده بود ، نمی دونست اسمشو چی باید بزاره، تو خیابونای تهران سرگردون شده بود و اون.... آره ، اون باعث شده بود اینجوری شه ، ولی چرا؟ دلش میخواست بدونه به چی فکر میکرد که تونست.... یعنی حتی به ساعتش هم نگاه نکرده بود ؟
خوب من اونجا بودم ، میشد حدس زد داره به چی فکر میکنه ، فهمیدنش حداقل برای من راحت بود....
کاش هیچ وقت هیچ کس اینقدر مرد نشه اگه مرد بودن اینه. کاش هیچ وقت هیچ کس احساس نکنه یه مرد بزرگ شده اگه این یزرگ شدنه...
اصلن نمی تونم بفهمم چرا.
خوشحالم که خدا همچنان مثل همیشه دوسم داره و میدونه که نوکرشم. قربونت برم ، یه کاری کن این چشمای بسته باز بشه، شاید نور شدید چراغهای اون خیابونه تو اون شهر دور ....
آره اونجا نور زیاده، شاید چشمهای بسته رو باز کنه.
دلم میخواد از امسالی بگم که داره تموم میشه، از آدمای خوبش، از مهربونیاش، از فرهاد و فرزاد و همه دوستام....
ولی باز هم مثل همه روزهایی که دیدم و شنیدم و حرف نزدم و بعضی وقتا فقط نوشتم،بازم مثل همه روزهای پر سکوت، باز م مثل همه روزها تو آخرین روزهای سال باید بگم :
اینجا جا تنگه برای نوشتن، برای نفس کشیدن و برای زنده بودن، شاید سال بعد روزی را با خود بیاره که تو روبروم ایستاده باشی، دستامو گرفته باشی و داد بزنی هی پسر ، آروم باش..
و
پایان سال 1386. تهران
تنکس گاد.