امروز در رشت مهمونی ردیفه ؟

جوجو دو ساله شد.

شاید اگه سادگی عجیب حرفهای ساویز رو نمی خوندم باور نمی کردم مردها را.

تولدت مبارک خواهر.

 

 

عکس مرگ

 

خدای من

اون عکسها دیوانه کننده بود

در حد مرگ دیوانه کننده

در حد سرگیجه

اگه اون دیواره نبود از طبقه هفتم مثل غواص ها می افتادم پایین

خدایا........

 

پسری 29 ساله دو روز بعد از سالگرد تولدش "عکس مرگ" شد

 

خیلی بده که من این مدلی ام؟

مات و مبهوت در تقابل با زیبایی های پروردگار

 

 

 

 

 

 

 

روزهای زیادی گذشته و همچنان دلم می خواد بنویسم ، ولی چی؟

یه روزایی با دوستان خوب می نشستیم و مینوشتیم،

جوجو ی همیشه دوست داشتنی ، نیوشا ی نامبر وان، یه بوس کوچولوی عجیب غریب ، آملی آرام ، برکه ی عاشق و .....

حتی خط خطی های گوزمرد هم خوندنی بود یه عالمه.

این روزا ولی دیگه نمی دونم چرا باید بنویسم و از چی

از اینکه بعضی روزا حس غذا خوردن هم ندارم،

از اینکه خدا همیشه چقدر دوسم داشته ؟

از اینکه تو 29 سالگی می فهمی یه تصمیمی گرفتی که اشتباهه و از اینکه چرا بعضی آدما به چشم نمی یان...

میشه از هارد 200 گیگا بایتی ایمان نوشت و اینکه توش خدایان موسیقی رو میشه یافت

از اینکه بابا خود سید بارت هم اون فیلم رو نداره به خدا...

میشه از سارا نوشت، از دی با، از هورمزد و از همه دوستای خوب جدید

آخ که چقدر این دختر دیوانست

یا بهتر از همه میشه از دوستای خوب قدیمی نوشت

از فرهاد ، فرزاد و خانواده های مهربونشون...

از آرزوها که هیچ وقت آرزو صداشون نمی کنم چون منتظرن تا من بهشون برسم، فقط می گم صبر کنید من دارم میام

میشه از 15 خرداد پارسال نوشت و اون اس ام اسی که صبح باهاش بیدار شدم و داد زدم خدایا شکرت

از اون روزای تلخ

از این روزای ساکت

میشه از خدا نوشت

از اینکه چجوری فتوشاپ یاد گرفتم

از اینکه چقدر دلم واسه سمیرای طفلی سوخت

از این که امیر کسری یکشنبه میاد، هم بازی این سالهای من

دوست دارم چی بنویسم؟ نمیدونم

یه روز بیاین بشینیم از دروغ هایی که بهم گفتیم بنویسم.. نه ، نمیخواد مال اونوقتا رو بنویسی، همین هفته پیش رو بنویس

اون دختره کی بود؟ اون پسره؟ خیانت؟ مجبوری مگه آخه، به خدا ارزش نداره ها...

اصلن چرا بنویسم؟

که بخونی؟

که بخونه؟

که با کی عکس بگیره؟ که با کی باشه؟ کجا باشه؟ یه جایی؟

به من چه آخه ....

دیگه نزار بهت بگن فضول

دیگه نزار آینده بیفته دست غیر از خودت

 

ام اس آر ها رو عشق است.... هر چی سخت تر بهتر

این منم که باید بهترین باشم

شما که آل ردی د بست هستید

 

چه روزهایی داره میگذره..... نه؟

 

 

 

 

آی عشق گمشده من

 

عشق های معصوم بی کار و بی انگیزه اند

دوست داشتن از سفرهای دراز..

تهی دست باز می گردد...

 

آی آی .... آآآآآی ی ی عشق گمشده من

 

 

" به خاطر آی آی گفتن های عاشقانه ی مریم که شاید هیچ کس آنها را نشنود.... کمکش می کنم تا فریاد بزند این زمانه را "

 

داد بزن